Posadzki przemysłowe

W odniesieniu do charakteru wzmocnienia konstrukcji posadzek, wyróżnia się trzy ich główne warianty:

• konstrukcja z betonu nieniezbrojonego;
• konstrukcje zbrojone prętami lub włóknami (mikrozbrojeniem) w celu ograniczenia liczby i głębokości rys powstałych podczas skurczu, zmian reżimów temperaturowych, wilgotności betonu oraz czynników środowiskowych;
• konstrukcje zbrojone prętami i/lub włóknami, przejmujące zarówno naprężenia termiczno-skurczowe, jak i skutki siłowe wynikające z obciążeń eksploatacyjnych.

Podczas eksploatacji posadzek wykorzystywanych w sektorach przemysłowych, kluczowe znaczenie ma specyfika ich pracy. Wiąże się ona przede wszystkim z regularnym wzrostem obciążeń, a także agresywnym, niszczącym wpływem środowiska zewnętrznego lub odczynników chemicznych. W tego typu konstrukcjach zbrojenie odgrywa istotną rolę w zapewnieniu niezbędnej wytrzymałości. Nie należy jednak zapominać o jego wysokiej podatności na korozję, co może znacząco obniżyć stabilność konstrukcji i doprowadzić do efektu odwrotnego od zamierzonego. Biorąc pod uwagę powyższe, trwałość i wytrzymałość posadzki przemysłowej zależy bezpośrednio od wybranego materiału zbrojeniowego. Zbrojenie stalowe po upływie określonego czasu pokryje się korozją, a przy wysokich obciążeniach już po 3–5 latach straci swoje właściwości, nie zapewniając wymaganej trwałości eksploatacyjnej posadzki. Zbrojenie kompozytowe (szklane) jest całkowicie odporne na korozję. Co więcej, materiał ten charakteryzuje się niskim współczynnikiem przewodzenia ciepła i niewielką wagą. Są to jedne z głównych zalet zbrojenia, które czynią je niezastąpionym przy układaniu posadzek przemysłowych.

Konstrukcje posadzek przemysłowych są najczęściej wykonywane z betonu w formie płyt jednowarstwowych lub monolitycznych płyt dwuwarstwowych, różniących się grubością i charakterem zbrojenia. Zbrojenie posadzki kompozytem to najbardziej zasadny wariant dla parkingów, garaży, myjni samochodowych, konstrukcji w kompleksach inwentarskich, obiektach rolno-przemysłowych oraz w przemyśle spożywczym – wszędzie tam, gdzie posadzka betonowa jest narażona na surowe warunki eksploatacji.

W ostatnich latach w Polsce coraz częściej decyduje się na zastosowanie polimerowych zbrojeń kompozytowych w tego typu konstrukcjach. Inicjatorami zastąpienia zbrojenia stalowego kompozytowym są zarówno inwestorzy, jak i wykonawcy, przy czym każda ze stron kieruje się własnymi celami. Dla inwestora – właściciela obiektu – kluczowymi aspektami stosowania kompozytowego zbrojenia polimerowego są techniczna możliwość długotrwałej eksploatacji konstrukcji oraz znaczna redukcja kosztów utrzymania. Dla wykonawcy z kolei istotna jest wygoda pracy z tym materiałem. Lekkość zbrojenia oraz możliwość zwijania go w kręgi (wiązki) pozwala wyeliminować problemy z transportem i rozładunkiem, a także upraszcza proces montażu szkieletu zbrojeniowego. Proces układania nie wyczerpuje fizycznie pracowników, co pozwala maksymalnie skrócić czas montażu i innych prac towarzyszących.

Niezwykle efektywne jest stosowanie wieloskładnikowego wzmocnienia zbrojeniem w przypadku posadzek eksploatowanych w warunkach agresywnych:

• Parkingi i garaże typu otwartego oraz zamkniętego;
• Obiekty specjalizujące się w myciu pojazdów (myjnie);
• Budynki o przeznaczeniu rolniczym lub inwentarskim;
• Obiekty o charakterze przemysłowym.

Biorąc pod uwagę wysokie parametry fizyko-mechaniczne oraz odporność korozyjną zbrojenia kompozytowego „Arvit”, należy uznać, że najlepiej spośród dostępnych rozwiązań odpowiada ono wymaganiom stawianym prętowemu zbrojeniu konstrukcji posadzek betonowych.